“We zijn er nog niet”, blokletterde Stephan Polderman in zijn preview voor de finale van de BTCS op Circuit Zolder. En hij kreeg gelijk. De restauranthouder uit het Nederlandse Sluis kwam richting Zolder met een voorsprong van 22 punten op zijn naaste belagers, de familie Grouwels. Er waren tijdens de twee aflsuitende races nog 40 punten te verdienen. Indien Grouwels tweemaal won had Polderman aan 18 punten voldoende om zijn eerste titel in de BTCS binnen te rijven. Dat komt neer op tweemaal een zevende plaats in de Klasse. En met de wetenschap in het achterhoofd dat Grouwels afgelopen seizoen nog geen enkele race won en de Honda’s van Surinx Racing momenteel outstanding zijn, was er normaliter geen vuiltje aan de lucht.

Het begon reeds in Francorchamps toen de snelle Nederlander de motor van zijn super Clio in de poeier draaide. Met een originele Cupversie kon hij de schade beperken en eindigde tweemaal derde. En met die originele Cupversie had Polderman zonder twijfel en met de vinger in de neus recht naar de titel gereden. Maar dat is buiten de natuur van de koppige Hollander gerekend.

“Als ik race, wil ik winnen. We hadden eenvoudig een originele Cupmotor kunnen inbouwen in de snelle Clio, maar dan was ik zeker tegen mijn zin naar Zolder afgezakt,” steekt de Monster Energy-rijder van wal.

“Ik heb een nieuwe krachtige motor laten bouwen en de resultaten tijdens de kwalificaties liegen er niet om. Ik draaide tweemaal de pole in Klasse T2 en ik liet op één na alle Supercopa’s uit T3 achter mij. En dat is nu net die kick die ik nodig heb tijdens het racen. Indien ik de titel lukte tijdens de eerste manche, had ik nog iets in petto voor de tweede heat van de dag”.

Maar zijn visie brak Polderman bijna zuur op. Net na de start van de eerste manche ging de nieuwe krachtbron opnieuw naar de haaien, terwijl Grouwels als derde onder de geblokte vlag dook na de beide Honda’s. Opeens was er lichte paniek in het kamp van PollyS Racing. De voorsprong van 22 punten werd gereduceerd naar 7 punten, terwijl er opeens met stevens en Surinx nog twee andere mogelijke titelkandidaten opdoken. Meteen werd binnen het team van Polderman de motor uit de reservewagen gehaald en overgebouwd. Geen sinecure, want ook de bekabeling moest volledig onder handen worden genomen. Ze lukten wonderwel in hun opzet en 10 minuten voor de start van de tweede manche klonk er terug motorgebrul onder de tent van PollyS Racing.

“Door omstandigheden zaten er maar een 180 paardjes onder de motorkap en moest ik een zeer strategische race afwerken. Alle aandacht ging uiteraard naar wat Grouwels zou uitspoken op de piste. Die deed wat hij kon, maar botste opnieuw op het sterke Honda bastion. Ik werd uiteindelijk vierde na Grouwels en had van de 22 punten voorsprong nog maar 5 eenheden over aan de meet. De titel in T2 was dus een feit, maar ik vond het geweldig spijtig dat ik deze niet heb kunnen vieren met een podiumplaats. Ik vind trouwens dat de organisatie de nieuwe kampioenen toch eens op het podium mocht roepen. De supporters en de crew stonden te wachten, maar we moesten met stille trom richting de paddock. Dit is mijn derde titel op rij (tweemaal in de Dunlop Endurance Cup) en telkens moeten we wachten tot de allerlaatste ronde alvorens zekerheid te hebben. Ik weet dat ik het mezelf soms moeilijk maak, maar dat ligt nu eenmaal in mijn aard. Deze mooie titel heb ik echt te danken aan de mecano’s die als een blok en een hechte vriendenkring steeds klaarstaan om de handen uit de mouwen te steken”.